prof. dr hab. Józef Musielok

2002-2005 - prof. dr hab. Józef Musielok, fizyk atomowy. Specjalizuje się w spektroskopii i diagnostyce plazmy.

 

Ur. 1946 w Toszku. W 1968 ukończył fizykę na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu, podejmując następnie pracę na uczelni (od 1994 r. Uniwersytet Opolski).

 

W 1976 obronił doktorat w zakresie nauk fizycznych na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii  Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1991 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk fizycznych w zakresie fizyki, specjalność spektroskopia atomowa na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu. Od 2003 jest profesorem nauk fizycznych.

 

W latach 1990-1992 był prodziekanem Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii UO, od 1993 do 1996 (oraz w latach 2005-2008) dyrektorem Instytutu Fizyki UO, od 1996 do 2002 (2 kadencje) prorektorem ds. Nauki i Współpracy z Zagranicą UO. Od 2002 do 2005 pełnił funkcję rektora UO.

 

W latach 1999-2002 był członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, od 2002 jest ekspertem zespołu kierunków studiów matematyczno-fizyczno-chemicznych PKA.

 

Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Fizycznego (w Zarządzie Sekcji Optyki PTF w latach 1996-2003), Societas Humboldtiana Polonorum, Sekcji Fizyki Plazmy Komitetu Fizyki przy Polskiej Akademii Nauk (z -ca przewodniczącego od 1997 do 2003), Rady Naukowej Krajowego Laboratorium Fizyki Atomowej, Molekularnej i Optycznej, Rady Asocjacji Euratom-IFPiLM. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Chemicznego (1972-2012), Sekcji Fizyki Atomowej, Molekularnej i Optyki (FAMO) Komitetu Fizyki Polskiej Akademii Nauk (1992-2012).

 

Łącznie ok. 2 lata spędził na stażach naukowo badawczym w National Bureau of Standards, National Institute of Standards and Technology,Gaithersburg (MD) USA. Podobny czas w Ruhr-Universität Bochum, RFN (stypendium Humboldta, stypendia DFG).

 

W dorobku naukowym posiada jedną pracę zwartą, 76 artykułów naukowych, 76 publikacji konferencyjnych. Był promotorem dwóch prac doktorskich, recenzentem w czterech przewodach habilitacyjnych i dziesięciu przewodach doktorskich, recenzent w sprawie czterech wniosków o nadanie tytułu profesora, promotorem około 70 prac magisterskich, autorem i współautorem ok. 20 sprawozdań naukowych, raportów itp.

 

W 1978 otrzymał indywidualną nagrodę III stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki za pracę doktorską, w 1982 i 1986 nagrody zespołowe II stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki za osiągnięcia w pracy naukowej, w 1989 Złoty Krzyż Zasługi, w 1990 Medal Komisji Edukacji Narodowej, w 1993 Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej za pracę habilitacyjną.