Słowo rektora

Liczące 60 lat dzieje akademickiego Opola, których emanacją jest Uniwersytet Opolski, tworzyli intelektualiści – przybysze na Śląsk po II wojnie światowej z odległych ziem, głównie z utraconych przez Polskę Kresów Wschodnich II Rzeczypospolitej. Dawna Wyższa Szkoła Pedagogiczna, będąca cokołem obecnego Uniwersytetu, miała szczęście do uczonych, pełniących tu, w Opolu, funkcje rektorów, dziekanów, dyrektorów instytutów i organizatorów katedr, którzy budując i mnożąc struktury uczelni, tworzyli jednocześnie wartościowe dzieła naukowe oraz byli świetnymi wychowawcami i dydaktykami.

 

Kronika wydarzeń dwudziestolecia istnienia Uniwersytetu ukazuje, jak dzieło poprzedników było kontynuowane po uzyskaniu przez Opole zaszczytu bycia miastem uniwersyteckim. Zgromadzone w tej kronice fakty dają podstawy, aby z całą mocą stwierdzić, że sprawdzają się najbardziej optymistyczne prognozy ojców-założycieli naszej Almae Maters Opoliensis, iż powołanie Uniwersytetu zdynamizuje opolskie środowisko  akademickie i wyzwoli w nim energię, ambicje i pragnienia wcześniej nieznane, stworzy nową jakość. Uniwersytet w ciągu tych dwudziestu lat ukończyło około 80 tysięcy absolwentów, a działalność naukową prowadziło tu ponad 200 profesorów i 1200 doktorów.

 

Medal Okolicznościowy

Uniwersytet Opolski stał się jednym z głównych czynników miastotwórczych. Ciągle tworzymy jego potencjał, kształt architektoniczny i tradycje na wiele pokoleń. Mam jako rektor pełniący tę funkcję przez cztery kadencje oraz jako świadek i kreator zachodzących w naszym środowisku akademickim przeobrażeń pewność, że Uniwersytet Opolski jest na dobrej drodze, aby nadal zdobywały tu swoją wiedzę i mądrość życiową przyszłe generacje młodych Opolan. Uniwersytet powinien przynosić sławę i chwałę, prestiż i dumę, naukę i pracę dla kolejnych pokoleń, które przyjdą po nas.